Ένα πείραμα για το ρατσισμό

Το 1970, η Τζέην Έλλιοτ, δασκάλα δημοτικού, πραγματοποίησε ένα διήμερο πείραμα. Την πρώτη μέρα, έπεισε τα παιδιά πως όσα έχουν μπλε μάτια είναι ανώτερα από όσα έχουν καφέ μάτια, και πως από εκείνη τη στιγμή θα είχαν πλεονεκτική θέση. Τη δεύτερη μέρα, οι ρόλοι αντιστράφηκαν…

Σου αρέσει να παίζεις?

οηεΠρόκειται για ένα διαδικτυακό παιχνίδι με δωρεάν πρόσβαση, ένα παιχνίδι-ριάλιτι, το οποίο μεταφέρει τον παίκτη σ’ ένα ταξίδι φυγής. Το παιχνίδι προσφέρει η Ύπατη Αρμοστεία  του ΟΗΕ. http://www.unhcr.gr/ekpaideysi/ekpaideytiko-yliko/artikel/33e04b83d90ae1f40501a2400e5be5d9/ekpaideytiko-yliko-1.html

Παίξε. Είναι το μόνο παιχνίδι που δεν θα ευχαριστηθείς, όσες φορές κι αν το παίξεις!

Άνοιξέ το από εδώ

Δες και το video.  Πέντε παιδιά πρόσφυγες από το Σουδάν, την Καμπότζη, το Αφγανιστάν και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη περιγράφουν την εμπειρία τους ως πρόσφυγες από διαφορετική οπτική: προσπαθώντας να ενταχθούν σε μία νέα χώρα υποδοχής, προσαρμόζοντας τις ανάγκες τους στις συνθήκες διαβίωσης ενός προσφυγικού καταυλισμού ή επιστρέφοντας στη χώρα καταγωγής τους μετά τον πόλεμο. Παράλληλα, αφηγούνται τις σκέψεις τους και τις ελπίδες τους για το μέλλον. 

Κατερίνα

κατεριναΉμουν γύρω στα 19 μου όταν άκουσα για πρώτη φορά τη λέξη αναπηρία. Μια αστάθεια που προϋπήρχε απ’την εφηβική μου ηλικία σε πολύ μικρότερο βαθμό ,είχε εξελιχτεί σε κάτι σοβαρότερο. Σε μια σπάνια προοδευτική νευροπάθεια. Δεν είχα καν φανταστεί ούτε την εξέλιξη της, ούτε τι ακριβώς είχα, οι γονείς μου ,η οικογένεια μου, οι φίλοι μου ,το περιβάλλον μου γενικότερα ποτέ δε με αντιμετώπισαν ως κάτι διαφορετικό .Σπούδασα, δουλεύω, αθλούμαι, διασκεδάζω, κάνω τις βόλτες μου και ταξίδια με τους φίλους μου, ζω την καθημερινότητα μου όπως οι περισσότεροι. Το ότι κινούμαι με αναπηρικό καροτσάκι, δε με κάνει να νιώθω κατώτερη των άλλων. Απλά κάνω πράγματα με άλλον τρόπο.Όλοι είμαστε ίσοι,εγώ τουλάχιστον έτσι το βλέπω….ξεκόλλα ρε η ζωή είναι ωραία! Είναι δύσκολο δε λέω: είσαι ενήλικος και πρέπει να μάθεις από την αρχή τα πάντα!Δεν έχεις όμως εναλλακτική, μάθε. Είμαστε και τυχεροί: ζούμε δύο ζωές σε μία. Άσε στην τράπεζα: όλοι περιμένουν με τις ώρες, σε ένα τέταρτο έχεις τελειώσει.

Η μεγαλύτερη και σοβαρότερη αναπηρία είναι της πολιτείας και της κοινωνίας. Είναι κρίμα που δεν υπάρχει η ανάλογη μεριμνά ούτε στα βασικά τουλάχιστον.πχ στις δημόσιες υπηρεσίες, στα αθλητικά κέντρα, στις τράπεζες, στους δρόμους κτλ. Είναι κρίμα να ζούμε σε μια τόσο όμορφη πόλη, αν και είναι flat το μεγαλύτερο κομμάτι της, το οποίο είναι ευνοϊκό ούτως ή άλλως για κάποιον που κινείται με αναπηρικό καροτσάκι, δυστυχώς υπάρχουν πολλές ελλείψεις στο θέμα της πρόσβασης, λες και εδώ δεν υπάρχουν ανάπηροι.

Η αναπηρία και το διαφορετικό γενικότερα ξενίζει. Και οι περισσότεροι άνθρωποι, θεωρούν ότι η αναπηρία είναι κάτι το μακρινό…και όμως είμαστε όλοι οι άνθρωποι εν δυνάμει άτομα με αναπηρία. Ο οίκτος και τα περίεργα βλέμματα είναι καθαρά θέμα παιδείας. Δυστυχώς, μεγαλώνουμε με τα πρότυπα του υγιούς και του αρτιμελούς και η εικόνα της αναπηρίας μας ξενίζει- φοβίζει, γι’ αυτό και οι περίεργες αντιδράσεις απέναντι στο μη συνηθισμένο. Είμαι δασκάλα ειδικής αγωγής, στο 2ο δημοτικό σχολείο και είμαι πολύ περήφανη που οι μαθητές μου, είναι εξοικειωμένοι μέσω εμού …και στη μετέπειτα ζωή τους δε θα είναι απ ’αυτούς με τα περίεργα βλέμματα στη θέα ενός αναπήρου.

Εντελώς τυχαία είδα στο Facebook τον Ευρωπαϊκό διαγωνισμό του οργανισμού των Σπανίων παθήσεων, το πρότεινα στη φίλη μου τη φωτογράφο Λένα Μαγκούτα και ιδού το αποτέλεσμα.
Η πρώτη θέση δεν είναι αυτοσκοπός, προωθούμε τη φωτογραφία μπας και βοηθήσω έστω και μ’ αυτόν τον τρόπο, στο να εξοικειωθούν οι άνθρωποι με την εικόνα της αναπηρίας. Δεν αξίζει να το βάζουμε κάτω για τίποτα γιατί όσο κοινότυπο και να ακούγεται, το να έχεις την υγεία σου και να είσαι καλά είναι το σημαντικότερο πράγμα.

Για όλα υπάρχει λύση με τη θέληση και με την αγάπη των γύρω σου.

Kατερίνα Μπλέτσα, Δασκάλα ειδικής αγωγής

 

Κ. Καβάφης

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.


Μια παραγωγή του Αρχείου Καβάφη του Ιδρύματος Ωνάση σε σενάριο Σοφίας Βγενοπούλου και σκηνοθεσία Γρηγόρη Ρέντη. Το «Όσο μπορείς» είναι εμπνευσμένο από το ομότιτλο ποίημα του Κ. Π. Καβάφη. Γυρίστηκε στο Διαπολιτισμικό Γυμνάσιο Αθηνών.